Ceremonies

Ceremonie is voor ons de plek waar de wind verhalen fluistert
en waar de aarde antwoord geeft.
Waar oude liederen weerklinken in het hart
en waar het vuur herinnert aan wie we werkelijk zijn.

Het is de ruimte tussen twee ademhalingen,
waar tijd zich openvouwt
en het leven even stilstaat om te luisteren.

Ceremonie is het pad van de voorouders,
het zachte spoor dat zij achterlieten
zodat wij niet hoeven te verdwalen.

Het is het ritme van de drum,
het trillen van de paardenhuid,
het kloppen van onze eigen borstkas
die zegt:
“Ik ben hier.”

Hier, in deze cirkel,
vallen verhalen van ons af
zoals bladeren die eindelijk mogen rusten op de grond.
Hier worden woorden niet gesproken,
maar geboren.
Hier wordt niet gepland,
maar onthuld.

Ceremonie is de plek waar het hart onthoudt
wat het hoofd vergeten is.

Het is een thuiskomst —
in jezelf,
in elkaar,
en in het grote web dat ons allen draagt.

Op De Kantelhoeve buigen we voor de natuur,
voor de paarden die zonder oordeel spiegelen,
voor het vuur dat zuivert,
voor het water dat herinnert,
voor de aarde die houdt,
voor de lucht die alles doordringt.

We stappen de cirkel binnen zoals onze voorouders dat deden:
met lege handen,
met een open hart,
met het verlangen om te luisteren naar wat groter is dan onszelf.

Ceremonie is voor ons geen ritueel van vormen,
maar een levende adem,
een herinnering die beweegt doorheen ons lichaam,
een fluistering van Spirit
die precies dat laat zien
wat gezien wil worden.

In ceremonie vallen we uit de haast,
uit de ruis,
uit de rol die we spelen.
En we vallen terug in het leven
zoals het bedoeld is:
waar, rauw, heilig.

Hier wordt het onmogelijke mogelijk,
hier wordt het onzichtbare tastbaar,
hier wordt het leven opnieuw heilig verklaard.

Dit is wat ceremonie voor ons betekent.
Dit is waarom wij de cirkel dragen.