Affirmaties, wensen en het misverstand van het winkellijstje

Ik merk het steeds vaker, bij anderen én soms ook bij mezelf:affirmaties en wensen worden behandeld alsof we een online bestelling plaatsen.We vullen ons lijstje in, drukken op “bevestigen”, en wachten dan tot de pakjesdienst van het universum levert.

En als het pakketje niet komt — of niet snel genoeg —dan volgt frustratie. Boosheid. Teleurstelling.Die energie wordt vaak opnieuw naar buiten gericht:Waarom werkt het niet? Waarom helpt het universum mij niet? Waarom krijgen anderen wel wat ze vragen?

Maar misschien ligt het probleem niet bij het universum.Misschien ligt het bij hoe we relatie maken met wensen en affirmaties.

Van vragen naar verwachten

Wanneer affirmaties veranderen in eisen,verliezen ze hun kracht.

Dan worden ze geen uitnodiging meer,maar een vorm van wachten.Passief. Afhankelijk.

Alsof het leven iets is dat ons moet overkomen,in plaats van iets waar we in staan.

Voor mij zit het oefenveld precies daar:naar binnen keren in plaats van naar buiten wijzen.

Niet: “Wanneer krijg ik wat ik vraag?”maar:“Wat leeft er werkelijk in mij?”“Welke beweging vraagt dit van mij, nu?”

De eerste stappen zet je zelf

In veel oude tradities — ook in sjamanistische lijnen —is er een eenvoudig maar krachtig principe:

👉 De mens zet de eerste stappen.De spirits komen je halverwege tegemoet.

Niet andersom.

Dat betekent:

• eerst voelen

• eerst luisteren

• eerst handelen, al is het klein

Een wens is geen bestelling.Het is een richtingaanwijzer.

Als ik wens om meer rust,wat is dan vandaag mijn concrete stap?Eerder slapen? Minder zeggen? Grenzen aangeven?

Als ik wens om overvloed,hoe ga ik dan nu om met wat er al is?Met mijn energie, mijn tijd, mijn lichaam?

De aarde antwoordt op beweging, niet op stilstand.

Met de voeten op de grond

Voor mij zit hier het fundamentele verschil tussen leven “in het hoofd”en leven met de voeten op de grond.

Wanneer ik verbonden blijf met:

• Moeder Aarde

• de elementen

• alles wat met ons verwant is

• en de teachers die ons zijn voorgegaan

dan wordt een wens geen abstract idee,maar iets dat belichaamd wil worden.

De aarde vraagt geen perfecte affirmatie.Ze vraagt aanwezigheid.

Ze vraagt dat we:

• voelen waar we staan

• erkennen wat er is

• handelen vanuit integriteit

Dat is geen snelle weg.Maar het is een echte weg.

Wensen als relatie, niet als transactie

Misschien mogen we affirmaties opnieuw leren zien niet als magie,maar als relatie.

Een relatie vraagt:

• eerlijkheid

• betrokkenheid

• verantwoordelijkheid

Niet alleen roepen wat we willen ontvangen,maar ook luisteren naar wat er van ons gevraagd wordt.

Soms is dat confronterend.Soms vraagt het vertraging in plaats van versnelling.Soms vraagt het loslaten, niet krijgen.

Maar precies daar zit de kracht.

Tot slot

Wanneer ik wens, probeer ik mezelf dit te herinneren:

🌿 Ik zet mijn voeten op de aarde.

🌿 Ik luister naar wat leeft in mij.

🌿 Ik zet de eerstvolgende, haalbare stap.

🌿 En ik vertrouw dat het leven mij onderweg ontmoet.

Niet als pakjesdienst.Maar als bondgenoot.