🌿 Wanneer het vuur tussen mannen en vrouwen oplaait

De recente uitspraken van Jan Jambon hebben opnieuw een oud vuur aangewakkerd.Een vuur dat al eeuwen smeult onder de oppervlakte van onze samenleving: het spanningsveld tussen mannen en vrouwen.

Woorden kunnen soms als stenen in het water vallen. Ze maken kringen die zich ver verspreiden. In de reacties die volgden, zien we hoe snel het gesprek verandert in een strijd. Vrouwen voelen zich geviseerd, miskend, opnieuw niet gezien in hun ervaring. Mannen voelen zich op hun beurt aangevallen, alsof ze collectief verantwoordelijk worden gehouden voor fouten die niet de hunne zijn.

En zo staan we opnieuw tegenover elkaar.Niet als bondgenoten, maar als tegenstanders.

Wanneer je hier met een sjamanistische blik naar kijkt, zie je dat deze strijd eigenlijk een oude wond raakt.

Bij veel oorspronkelijke volkeren werd de vrouw geëerd. Niet omdat ze boven de man stond, maar omdat zij het mysterie van het leven droeg. In haar schoot groeit het nieuwe leven. De aarde zelf werd vaak als vrouwelijk gezien: voedend, dragend, scheppend.

Maar doorheen de geschiedenis veranderde dat verhaal.

Met de opkomst van bepaalde religieuze structuren werd het beeld van de vrouw verschoven. De vrouw werd niet langer alleen gezien als bron van leven, maar ook als bron van schuld. De draagster van de zonde. Degene die verleidt, die afleidt, die gecontroleerd moet worden.

Eeuwenlang heeft dat verhaal diepe sporen nagelaten.

Het is dus niet verwonderlijk dat vrouwen vandaag hun stem verheffen. Dat ze ruimte opeisen. Dat ze niet langer willen dragen wat generaties lang werd opgelegd.

Maar wanneer pijn spreekt, gebeurt er vaak iets anders.

Pijn wordt snel strijd.

En wanneer vrouwen strijden tegen mannen, reageren mannen vaak zoals mannen dat geleerd hebben: door terug te strijden. Door zich te verdedigen. Door zich terug te trekken of harder te worden.

Zo voeden we een cirkel die al te lang draait.

In sjamanistische tradities wordt gezegd dat een gemeenschap pas in balans is wanneer het vrouwelijke en het mannelijke elkaar eren. Niet wanneer het ene het andere overwint.

Het vrouwelijke draagt intuïtie, ontvankelijkheid, zorg voor het leven.Het mannelijke draagt richting, bescherming, structuur en daadkracht.

Wanneer deze krachten tegenover elkaar komen te staan, ontstaat conflict.Wanneer ze elkaar ontmoeten, ontstaat creatie.

Misschien is het tijd dat we stoppen met elkaar te bevechten.Niet omdat de pijn niet echt is.Niet omdat onrecht moet worden verzwegen.

Maar omdat een samenleving niet kan helen wanneer haar twee grote krachten elkaar blijven bestrijden.

De echte vraag is niet: wie heeft gelijk?

De echte vraag is:hoe bouwen we opnieuw een wereld waarin mannen en vrouwen elkaar niet vrezen, maar nodig hebben?

Een wereld waarin onze dochters zich veilig voelen om vrouw te zijn.En onze zonen zich niet hoeven te verantwoorden voor het feit dat ze man zijn.

Een wereld waarin wederkerigheid belangrijker wordt dan overwinning.

Waar we samen een gemeenschap bouwen waarin kinderen en jongeren kunnen opgroeien in respect, veiligheid en harmonie.

Misschien begint die verandering niet in de politiek.Misschien begint ze hier.

In hoe wij naar elkaar kijken.In hoe wij naar elkaar luisteren.

En in de moed om opnieuw te zeggen:

We zijn geen vijanden.We zijn partners in het dragen van het leven.