Hoe blijf je je hart open houden wanneer het leven niet doet wat je had gehoopt?

De laatste tijd kom ik mezelf regelmatig tegen in deze vraag.

Niet als coach.Niet als ceremoniebegeleider.Niet als iemand die antwoorden heeft.

Gewoon als mens.

Want soms gebeurt er iets wat je nooit had gekozen.

Iets waarvoor geen voorbereiding bestaat.

Iets dat je plannen, verwachtingen en dromen doorkruist.

En dan sta je daar.

Met alles wat je weet.Met alles wat je geleerd hebt.Met alles wat je ooit aan anderen hebt verteld.

En plots blijkt dat het leven geen examen afneemt over wat je weet.

Het vraagt alleen:

"Kan je aanwezig blijven bij wat is?"

Ik merk hoe een deel van mij soms wil onderhandelen met het leven.

Misschien herken je dat.

Dat stille verlangen dat zegt:

"Dit was niet de afspraak."

"Zo had het niet moeten lopen."

"Waarom gebeurt dit?"

En eerlijk?

Ik denk dat daar niets mis mee is.

Dat is liefde die spreekt.

Dat is het deel in ons dat verlangt naar gezondheid, verbinding, veiligheid en toekomst.

Maar vroeg of laat botsen we op een grens.

Een plek waar het leven niet meer luistert naar onze voorkeuren.

En daar begint iets anders.

Niet overgave als opgeven.

Maar overgave als stoppen met vechten tegen wat er al is.

Dat klinkt eenvoudiger dan het is.

Want wanneer het leven pijn doet, sluiten we vaak onbewust ons hart.

Niet omdat we slechte mensen zijn.

Maar omdat een gesloten hart soms veiliger voelt dan een gebroken hart.

We worden harder.

Cynischer.

Controlerender.

Of we trekken ons terug.

Allemaal manieren om niet volledig te hoeven voelen.

En toch ontdek ik telkens opnieuw iets bijzonders.

Dat een gesloten hart misschien minder pijn voelt.

Maar ook minder liefde.

Minder schoonheid.

Minder verbinding.

Minder leven.

De prijs voor bescherming blijkt vaak hoger dan we beseffen.

Dus keer ik steeds opnieuw terug naar dezelfde vraag:

Hoe blijf ik open?

Niet naïef.

Niet positief ten koste van alles.

Niet spiritueel verheven.

Maar open.

Open voor verdriet.

Open voor angst.

Open voor hoop.

Open voor liefde.

Open voor het feit dat ik niet weet hoe het verhaal zal aflopen.

Misschien is dat wel de diepste vorm van vertrouwen.

Niet geloven dat alles goed komt.

Maar bereid zijn om aanwezig te blijven, wat er ook komt.

Sommige dagen lukt dat beter dan andere.

Sommige dagen voelt vertrouwen als een berg die te hoog is.

En dan leer ik opnieuw wat de paarden mij al zo vaak hebben getoond.

Blijf bij de volgende stap.

Niet bij de hele weg.

Niet bij alle mogelijke scenario's.

Niet bij alles wat misschien ooit zal gebeuren.

Gewoon bij deze ademhaling.

Dit gesprek.

Deze knuffel.

Deze kop koffie.

Dit moment.

Want het leven gebeurt altijd hier.

Nooit morgen.

Nooit in onze angstige voorspellingen.

Nooit in onze hoopvolle fantasieën.

Alleen hier.

En misschien is dat wat een open hart uiteindelijk doet.

Niet ontsnappen aan de werkelijkheid.

Maar haar ontmoeten.

Volledig.

Met alles wat mooi is.

Met alles wat moeilijk is.

Met alles wat we begrijpen.

En met alles wat we nooit zullen begrijpen.

Misschien is een open hart geen bestemming.

Misschien is het een keuze die we telkens opnieuw maken.

Vandaag.

En morgen opnieuw.

De laatste weken heb ik gemerkt dat een open hart niet betekent dat er geen verdriet is.

Het betekent ook niet dat er geen angst is.

Misschien betekent het wel dat ik bereid blijf om lief te hebben, zelfs wanneer ik niet weet wat morgen brengt.

En misschien is dat vandaag voldoende.

Aho.