Over "sorry" – meer dan een woord

"Sorry."Een woord dat we zo vaak gebruiken. Soms als reflex. Soms als gewoonte. Soms uit beleefdheid. En soms… om weg te glijden uit wat echt gevoeld wil worden.

"Sorry dat ik te laat ben.""Sorry dat ik dat zei.""Sorry als ik je geraakt heb."

Het lijkt een teken van verantwoordelijkheid nemen. Maar als we eerlijk kijken, is het dat niet altijd. Soms gebruiken we "sorry" als een soort rookgordijn. Om niet echt stil te staan bij wat er geraakt werd – in de ander of in onszelf. We zeggen het snel, netjes, beleefd. Maar ondertussen blijven we innerlijk op veilige afstand.

Zonder dat we het altijd doorhebben, kunnen we met "sorry" in een soort daderpositie blijven hangen:“Ik heb iets fout gedaan, ik zeg sorry, dus nu is het afgehandeld.”We zetten een punt, waar misschien een komma nodig is. Want écht verantwoordelijkheid nemen vraagt vaak meer dan een woord. Het vraagt aanwezigheid. Stilte. Voelen wat er onder ligt. Misschien zelfs: bereid zijn om te blijven, ook als het ongemakkelijk wordt.

En aan de andere kant kan "sorry" ook een instrument zijn om net slachtoffer te blijven.“Sorry, ik ben nu eenmaal zo.”“Sorry dat ik het weer verknoeid heb.”“Sorry dat ik besta.”

Dan wordt het woord een vorm van zelfverlating. Een manier om klein te blijven, jezelf te minimaliseren, nog voor iemand anders dat zou kunnen doen.En als we in die plek blijven hangen, nodigen we – bewust of onbewust – daders uit. We blijven in het script waarin er altijd iemand nodig is om sorry tégen te zeggen.

In het systemisch werk met Paarden Medicijn kijken we naar deze dynamieken met zachte ogen. Niet om te oordelen, maar om te herkennen wat er speelt. Soms zeggen we in een ceremonie: “Laat het woord maar even liggen. Blijf gewoon hier.”Want soms is "sorry" niet wat nodig is.Soms is het genoeg om te zeggen:“Ja. Dit is wat er was. Dit is wat het deed.”En dan stil te zijn. Te ademen. Samen te dragen wat er op tafel ligt.

En pas dan, als het echt komt – vanuit het hart, niet vanuit het hoofd – kan "sorry" een krachtig medicijn zijn.

Niet als ontsnapping.Maar als erkenning.