top of page

Wanneer trekken en sleuren niet meer klopt

Foto van schrijver: Siegfried Demeulenaere
Siegfried Demeulenaere
12 nov
4 minuten om te lezen

Over verandering, vertrouwen en de moed om een andere beweging toe te laten.


Soms brengt het leven je op een punt waarop je even stilvalt. Niet omdat je niet meer gelooft in wat je doet, niet omdat de passie verdwenen is, maar omdat je voelt dat er iets aan het verschuiven is.

Alsof iets in jou zachtjes begint te fluisteren dat het misschien anders mag.

De voorbije jaren heb ik met De Kantelhoeve een plek willen creëren waar mensen kunnen thuiskomen bij zichzelf. Een plek waar ruimte is om stil te staan, te voelen, te onderzoeken en te ontdekken wat soms diep verborgen zit. Via opstellingen, ceremonies en andere vormen van bewustwording mocht ik mensen begeleiden in hun persoonlijke zoektocht.

Het waren bijzondere ontmoetingen. Momenten waarop verhalen zichtbaar werden, patronen aan het licht kwamen en mensen de uitnodiging kregen om op een andere manier naar zichzelf en hun leven te kijken.

Maar ergens onderweg ben ik ook iets beginnen opmerken.

Hoe vaak blijven we als mens niet vasthouden aan wat ons is overkomen? Aan oude verhalen, aan pijn, aan wat anderen ons hebben aangedaan, aan wat niet gelopen is zoals we gehoopt hadden?

En begrijp me niet verkeerd. Het leven brengt soms dingen op ons pad die we nooit zelf gekozen hebben. Verlies, verdriet, onrecht en pijn kunnen diepe sporen nalaten. Daar hoeft niemand licht over te doen.

Maar er komt misschien wel een moment waarop we onszelf mogen afvragen: wat doe ik vandaag met wat mij is overkomen? Blijf ik er vanuit dezelfde plek naar kijken, of ben ik bereid om iets in beweging te brengen?

Want hoe waardevol begeleiding, een opstelling, een ceremonie of een ontmoeting ook kan zijn, uiteindelijk kan niemand anders de beweging voor jou maken.

Ik kan een ruimte creëren. Ik kan spiegelen, uitnodigen, vragen stellen en zichtbaar maken wat misschien nog niet gezien werd. Ik kan naast iemand staan en een stukje mee wandelen.

Maar ik kan niet in iemands plaats door de deur stappen.

En misschien ligt daar ook voor mij een belangrijke les.

Misschien heb ik de voorbije jaren soms te veel willen dragen. Te veel willen aanreiken, te veel willen openen en soms ook te hard willen duwen op deuren die vanuit de andere kant nog niet geopend wilden worden.

Niet vanuit een verkeerde intentie, integendeel. Vanuit betrokkenheid, vanuit mijn verlangen om mensen iets te laten ontdekken en vanuit het geloof dat er zoveel mogelijk is wanneer we bereid zijn om naar onszelf te kijken.

Maar betrokkenheid betekent niet dat je alles moet dragen.

En kracht betekent niet dat je altijd moet blijven trekken en sleuren.

De wijsheid van het hert

Deze ochtend moest ik opnieuw denken aan een verhaal dat me ooit verteld werd. Een verhaal over het hert.

Het hert vecht niet met het bos. Het stormt niet door het struikgewas, forceert geen doorgang en probeert geen pad te maken waar er geen is.

Het hert leest het bos.

Het ziet de openingen die er al zijn, voelt waar ruimte ontstaat en beweegt langs de paden die het bos zelf heeft vrijgelaten. Zonder haast, zonder lawaai en zonder onnodige strijd.

Dat wordt ook wel hertenmedicijn genoemd.

En misschien is dat precies wat ik momenteel opnieuw mag leren.

Dat niet alles geforceerd hoeft te worden. Dat niet iedere deur open moet. Dat niet iedereen op hetzelfde moment klaar is om een beweging te maken.

Soms is het niet de bedoeling om harder te duwen, maar om even stil te worden en te kijken waar de ruimte zich vanzelf opent.

Ook De Kantelhoeve mag meebewegen

Na de ingrijpende veranderingen in mijn eigen leven voel ik steeds sterker dat er ook in mijn manier van werken iets mag verschuiven.

Dat betekent niet dat de essentie verloren gaat. De verbinding, de bewustwording, de ontmoetingen en de ruimte om dichter bij jezelf te komen, blijven voor mij waardevol.

Maar misschien hoeft niet alles te blijven zoals het was.

Misschien mag De Kantelhoeve mee evolueren. Misschien mogen er andere vormen ontstaan, nieuwe ontmoetingen, andere accenten en nieuwe manieren om mensen samen te brengen.

Ik weet vandaag nog niet precies hoe dat eruit zal zien. En misschien hoeft dat ook nog niet.

Wat ik wel steeds duidelijker voel, is dat ik minder vanuit moeten wil bewegen en meer vanuit wat werkelijk klopt.

Ik wil ruimte maken voor mensen die zelf voelen dat ze iets willen onderzoeken. Mensen die bereid zijn om naar binnen te kijken, verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen beweging en nieuwsgierig zijn naar wat er mogelijk wordt wanneer ze oude patronen durven loslaten.

Niet omdat ze alles al weten of omdat ze alles opgelost hebben, maar omdat ze bereid zijn om mee te bewegen.

Misschien gaat het niet langer over mensen proberen wakker te schudden, maar over een plek creëren waar mensen die zelf willen ontwaken, welkom zijn.

En misschien begint een nieuwe fase precies daar.

Niet door alles achter te laten wat geweest is, maar door toe te laten dat wat groeit ook een andere vorm mag aannemen.

Zoals het hert dat niet vecht met het bos, maar leert bewegen met wat zich aandient.

Misschien is dat ook mijn uitnodiging aan mezelf.

Minder trekken. Minder sleuren. Minder proberen te forceren.

Meer vertrouwen. Meer ruimte. Meer voelen.

Want soms ontstaat de mooiste beweging niet wanneer we harder beginnen duwen, maar wanneer we eindelijk durven stoppen met vechten.

En misschien is dat wel waar verandering werkelijk begint: niet bij het loslaten van wat je graag doet, maar bij het durven veranderen van de manier waarop je het doet.

De Kantelhoeve mag blijven groeien. Misschien alleen niet altijd in dezelfde richting als we ooit gedacht hadden.

 
 
 

Recente blogposts

Alles weergeven

Opmerkingen

Beoordeeld met 0 uit 5 sterren.
Nog geen beoordelingen

Voeg een beoordeling toe
bottom of page