Dankbaarheid als fundament

Dankbaarheid.Het lijkt zo eenvoudig – een woord, een gevoel, een gebaar – en toch is het de bodem waarop alles rust.

Wanneer we de dag beginnen met dankbaarheid, openen we een poort. Niet naar iets groots of buitengewoons, maar naar de eenvoud van het leven zelf. De adem die ons vult. Het water dat we drinken. De mensen die even of langer ons pad kruisen. Het ritme van de natuur dat ons draagt.

Dankbaarheid maakt ons zacht. Ze zet ons stil bij wat er al ís, in plaats van te blijven jagen naar wat er nog ontbreekt. In die stilte kunnen we zien hoe overvloed eigenlijk al rondom ons aanwezig is.

Maar dankbaarheid is niet hetzelfde als tevreden achteroverleunen. Het is niet: “het is goed zo, en daarmee basta.” Dankbaarheid vraagt om aandacht, en vanuit die aandacht groeit vanzelf beweging. Wanneer we dankbaar zijn voor de relatie die we hebben, voeden we die met zorg. Wanneer we dankbaar zijn voor het land dat ons draagt, gaan we er zorgvuldiger mee om. Wanneer we dankbaar zijn voor ons eigen lichaam, luisteren we beter naar wat het nodig heeft.

Dankbaarheid is dus een beginpunt, een fundament. Ze is niet het eindstation. Want wie werkelijk dankbaar is, zal handelen in overeenstemming met dat gevoel. Dankbaarheid zet aan tot geven, tot dienen, tot het leven eren.

Soms denken we dat het grote daden zijn die tellen. Maar vaak begint het met fluister kleine dingen: even onze hand op het hart leggen, een naam hardop danken, een stap bewuster zetten.

Dankbaarheid is genoeg om te beginnen, maar nooit genoeg om te eindigen.Want vanuit dankbaarheid ontvouwt zich een pad – naar verantwoordelijkheid, naar liefde, naar dienstbaarheid.

Misschien is dat de uitnodiging: elke dag opnieuw even stilstaan, danken voor wat er is, en van daaruit handelen. Zo bouwen we, steen voor steen, aan een fundament dat stevig genoeg is om te dragen wat nog komen mag.