De Reis van het Ganzenvolk (Een teaching van de wind en de veren)

Luister, kinderen van de aarde,

want vannacht,

boven het vuur en onder de sterren,

klinkt het roepen van het Ganzenvolk.

Ze trekken weer

hoog in de hemel, in heilige formatie,hun vleugels dragen verhalen ouder dan steen.

De ganzen weten wanneer het tijd is.

Geen klok vertelt het hun, geen stem gebiedt het.

De aarde zelf fluistert het, via de adem van de wind,via het afnemende licht op de rivier.

Wanneer de dagen korter worden en het noorden kouder ademt,

— herinneren zij zich de weg —

niet met denken, maar met weten.

Want de weg leeft in hun bloed, in hun botten, in hun lied.

Ze vliegen in de vorm van de letter V,het teken van verbinding en visie.

De voorste gans snijdt door de wind,maar wanneer hij moe wordt,neemt een ander zijn plaats in —zo delen ze de last,zoals ware volkeren dat doen.

Onder hen kijken wij mensen op,en sommigen zeggen: “Daar gaan de vogels.”Maar de ouden weten beter.

Zij zeggen: “Daar gaat de herinnering van ons volk.Daar gaat de geest van samenwerking,de dans van wederkeer en vertrouwen.”

Elke vleugelslag is een gebed,elke roep een herinnering:dat alles in beweging is,dat niets alleen reist.

Wanneer het Ganzenvolk het zuiden bereikt,rusten ze in riet en water,en de aarde zucht tevreden,want haar kinderen zijn veilig.Maar in hun harten brandt nog steeds het noorderlicht —de belofte dat ze terug zullen keren,wanneer de aarde hen weer roept.

Zo leert het Ganzenvolk ons drie dingen,zeggen de ouden:

Herinner je de weg.

Draag elkaar als de wind zwakker wordt.

En vertrouw op de roep van de aarde.

Want de ware reis

is niet alleen naar het zuiden,maar naar binnen —naar dat stille weten dat ons verbindt

met alles wat vliegt, zwemt, kruipt en groeit.

En als je ooit de roep van de ganzen hoort in de avondlucht,weet dan:ze zingen ook voor jou.Ze herinneren je er aan dat ook jij deel bent van de grote trek van het leven.