Een gebed voor deze tijd

Geliefde aarde, geliefde mensen, geliefde voorouders,

we komen samen in gedachten,

omdat de wereld zwaar voelt.

Het lijkt het tijdperk van de bullys

–grote ego’s die tegen elkaar staan,

woorden die snijden,

dreiging die groeit,

en een constante stroom van angst

die de harten van velen raakt.

Wij zien hoe mensen de gevolgen dragen:

meer belasting,

minder steun,

angst in plaats van veiligheid,

verdeeldheid in plaats van verbondenheid.

Alles in de naam van oorlog en bescherming,

maar zelden in de naam van liefde en heling.

Daarom spreken wij dit gebed uit,

niet om te ontkennen wat er is,

maar om ons hart eraan te herinneren

dat we méér zijn dan angst,

méér dan machtsspel en strijd.

Moge wij leren ademen in tijden van dreiging.

Moge wij leren luisteren naar de zachte stemmen,

de stemmen van de aarde,

van de kinderen,

van de dieren,

van de generaties die nog komen.

Moge wij kracht vinden in verbondenheid,

niet in verdeeldheid.

Moge wij elkaar herinneren aan menselijkheid,

aan zorg,aan compassie.

En moge wij,

terwijl de wereld schudt,

een innerlijk anker vinden.

Een plek waar vrede begint

–niet als groot gebaar,maar als kleine dagelijkse daad.

Zo brengen we onze gedachten samen,

niet om weg te kijken van de pijn,

maar om er kracht naast te zetten.

Want zelfs in het tijdperk van de bullys

kan er een andere weg zichtbaar worden:

de weg van verbinding,

van aanwezigheid,

van liefde die niet breekt maar draagt.